นึกเรื่องชั่วร้ายของตัวเองออกเรื่องนึง
เลยเอามาประจานสักนิด
มันเป็นเรื่องราวต่อเนื่องมาสามสี่ปีแล้ว
ไม่รู้ว่าคนอื่นมองเรายังไง
แต่ที่แน่ๆ หน้าเราคงจะเหมือนกูเกิลเอิร์ท
เดินไปไหนมาไหน ชาวบ้านชาวช่องชอบมาถามทางกะเรา
เหยื่อรายที่1 ว่าที่บัณฑิตแห่งมหาวิทยาลัยชื่อดังแถวสามย่าน
4ปีก่อนเรากำลังนั่งชิวปล่อยอารมณ์รออาจารย์พิเศษอยู่ในรั้วมหาวิทยาลัยดังกล่าว
มีรถเก๋งสุดหรูคันหนึ่งมาเทียบท่าใกล้ตูดเรา
สาวน้อยกดกระจกเลื่อนแปร๊ดดดลงมาพร้อมคำสุดหยาบโลนที่สุดเท่าที่เคยได้ยิน
"พี่ๆ อาคารซ้อมรับปริญญาไปทางไหนคะ?"
เช้ดดดดดแม่ กรูยังมิทันจะสะกิดดินสอกาข้อสอบเอนท์เล๊ย
อยากจะตะโกนออกไปเยี่ยงนั้นแต่ด้วยสติสัมปะชัญญะคอยย้ำเตือนอยู่ในใจ ให้รักษาภาพพจน์ที่สร้างมากว่า16-17ปีจึงตอบออกไปว่า
"ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ"
เหยื่อรายที่2 สาววัยขบเผาะเหยียบย่างเข้าสู่วังวนวิทย์-คณิต
หลังจากผ่านช่วงเอนทรานซ์สุดสะพรึงไปแล้ว
เราเลยมาเที่ยวสุดสะดิ้ง ที่สยามสุดสะแนน(ยังไง)อย่างเบิกบาน
ระหว่างทางเดินไปห้างสุดนิยมที่มีชื่อเดียวกับข้าวสารยี่ห้อหนึ่ง
สาวน้อย(อีกแล้ว)คนหนึ่งที่อายุน่าจะน้อยกว่าเราแต่สูงราวเปรต
เข้ามาทักพร้อมถามว่า
"เคมีอาจารย์อุ๊ไปทางไหนคะ?"
เส้นทางสุดคุ้นเคยที่เดินมากว่าสามปีมีหรือจะไม่รู้
แต่ด้วยความที่อธิบายไม่เป็นก็เลยทำมือทำไม้พร้อมบอกทางประมาณว่า
"ตรงไปเรื่อยๆจนเกือบสุดทางจะเห็นโรงแรมใหญ่ๆเลี้ยวเข้าซอยนั้นไปจะเจอ......."
แม่นางยังคงทำหน้างงอยู่ เรายังคงพยายามต่อไป เธอก็ยังไม่กระจ่างสักที
"เดี๋ยวพี่พาไปดีกว่า" อันนี้ง่ายกว่าเยอะ ว่าแล้วก็ต้องเดินไปส่งนังหนูที่นั่นทันที
เหยื่อรายที่3 นักท่องเที่ยวแดนอาทิตย์อุทัยหลงเมือง
วันนั้นเราต้องไปวาดภาพย่านบางลำภูพร้อมเพื่อนๆอีกกว่า 40 ชีวิต
อาจารย์สั่งให้เสก๊ตอย่างรวดเร็วหลายๆภาพ พอเดินมาถึงก็แยกย้ายกันไป
เรามานั่งอยู่หน้าตึกแถวริมถนนเริ่มวาดภาพไปเรื่อยเปื่อย จนกระทั่ง......
"เอกซ์คิวมี อ่าโนววววว เข้าส่าน แวร์?"
กรูงงไปพักใหญ่
"เข้าส่านๆ"
อ๋ออออ ข้าวสาร! แหมะฟังตั้งนาน แต่ก็ไม่รู้ทางไปจากตรงนั้นอยู่ดี
เพราะกว่าจะเดินมาถึงตรงนี้ก็เลี้ยวนู่นเลี้ยวนี่จนจำทิศไม่ได้แล้ว
แต่ไม่ได้ๆ จะทำให้แขกบ้านแขกเมืองผิดหวังต่อประเทศไทยได้ยังไง
ว่าแล้วก็วาดมือไปทางขวาชี้ไปที่ป้ายรถเมล์พร้อมรอยยิ้มพิมพ์ใจในทันที
ขึ้นรถเมลล์เอาละกันพี่น้อง ไม่รู้ว่าเค้าเข้าใจหรือคิดว่าให้ไปทางนั้น เธอจึง
เดินจากไปพร้อมคำขอบคุณ เราจึงหันไปถามเพื่อนอีกคน
"แก ข้าวสารไปทางไหนวะ"
"อ่อ ทางนั้นดิ่" เธอชี้ไปทิศตรงกันข้าม
เหยื่อรายที่4 ผู้สูงอายุที่รักสุขภาพเป็นชีวิตจิตใจ
เช้าวันนั้นเราเดินทางไปสยามด้วยรถไฟฟ้า เนื่องจากบ้านเราเป็นสถานีปลายทางพอดี
เรามักจะได้ที่นั่งเสมอ ข้างๆเรามีหญิงสูงวัยมานั่ง สถานีแล้วสถานีเล่า
เราคงเคียงข้างกันไปเรื่อยๆๆๆๆ จนกระทั่ง
"หนูจ๋า ไปแคลิฟอเนียฟิตเนสแถวๆพร้อมพงษ์นี่ต้องลงสถานีไหนจ๊ะ?"
ถ้าเป็นคนทั่วไปคงตอบว่า "อยู่แถวพร้อมพงษ์ก็ลงพร้อมพงษ์ดี๊ จะลง
สะพานตากสินแล้วจะถึงไม๊ฮะป้า"
ด้วยความมารยาทดีมีสกุลประกอบกับเป็นที่ชะแว๊บไปมาบ่อยๆ
"ลงสถานีอโศกจะใกล้กว่าค่ะ"
"หรอจ๊ะ"
นั่งต่อไปสักพัก
"แต่มันอยู่ใกล้พร้อมพงษ์ ลงพร้อมพงษ์มันไม่ใกล้กว่าหรอ"
แล้วจะถามกรูทำไม
"อโศกใกล้กว่าค่ะ"
"หรอ"
อีกสักพัก
"แต่ป้าว่าพร้อมพงษ์น่าจะใกล้กว่านะ"
ยังไงเนี่ยยังไง
"ถ้าลงสถานีอโศกจะปลอดภัยกว่าค่ะ เพราะมีทางเชื่อมรถไฟฟ้าใต้ดิน
ไม่ต้องข้ามถนนใหญ่ๆค่ะ"
สักพัก
"แต่ลงพร้อมพงษ์ก็ได้ใช่ไม๊?"
ปล่อยไม้ตาย
"หนูเรียนอยู่แถวนั้นก็ลงสถานีอโศกทุกวันค่ะ มันใกล้กว่า"
จนกระทั่งรถไฟฟ้าผ่านสถานีพร้อมพงษ์เป็นที่เรียบร้อย ขณะที่กำลังจะคิดว่ามีชัย
"ถ้านั่งย้อนกลับไปพร้อมพงษ์นี่ไม่เสียเงินใช่ไม๊"
อะไรวะเนี่ยยยยยยยยยย
"ค่้ะ ถ้าไม่เดินออกประตูเก็บบัตร"
กรูไม่ยุ่งด้วยแล้วเว้ย ทันใดนั้นแคลิฟอเนียฟิตเนสลอยผ่านหน้าไปพร้อมๆกับ
แคลคุเลเตอร์คำนวนระยะทางของป้าและเราเริ่มขึ้นทันที
"อืมสถานีอโศกใกล้กว่าจริงๆด้วย" แล้วเธอก็จากไปพร้อมรอยยิ้ม
ซึ่งเราก็ยิ้มตอบเช่นกัน..........
เหยื่อรายที่5 หนูน้อยหลงสู่วังวนวิทย์-คณิตภาค2
สถานที่เกิดเหตุก็หนีไม่พ้นที่เดิม สยาม
วันนั้นเราไปที่ทำงานแม่ช่วงเช้าไม่อยากกลับบ้านมือเปล่า
ไหนๆก็ออกมาข้างนอกทั้งทีเลยเดินไปซื้ออะไรสักหน่อย
มือซ้ายเราถือหนังสือที่เอามาอ่านฆ่าเวลาเล่มหนึ่ง
เป็นหนังสือที่ซีรอกซ์มายกเล่มแล้วเย็บด้วยกระดูกงู
ดูเหมือนหนังสือติวก็ไม่ปาน
ระหว่างเดินไปเรื่อยๆใต้อาคารหลังหนึ่ง
รู้สึกได้ถึงสายตาที่จ้องมาทางเราพร้อมเร่งฝีเท้าเข้ามาข้างกาย
จะทำอะไรกรูเปล่าวะเนี่ย คิดยังไม่ทันสะเด็ดดีทันใดนั้นเอง
"เธอ ยูเรก้ามันไปทางไหนหรอ?"
โล่งอก ว่าแต่ไอ้ที่วิ่งเข้ามาดูเนี่ยจะดูว่าหนังสือทีถืออยู่ว่ายูเรก้าเปล่างั้นหรอ
ก็แล้วมันใช่ซะที่ไหนเล่า แล้วยังถามอีกแหนะ แต่แน่นอนมีหรือจะไม่รู้
"ชั้นสองโรงหนังลิโดค่ะ" น้องยังทำหน้างงประมาณว่า โรงหนัง
ทำไมถึงมีโรงเรียนไปเปิดได้คะเพ่ แต่เธอก็จากไปโดยสวัสดี
เลยเอามาประจานสักนิด
มันเป็นเรื่องราวต่อเนื่องมาสามสี่ปีแล้ว
ไม่รู้ว่าคนอื่นมองเรายังไง
แต่ที่แน่ๆ หน้าเราคงจะเหมือนกูเกิลเอิร์ท
เดินไปไหนมาไหน ชาวบ้านชาวช่องชอบมาถามทางกะเรา
เหยื่อรายที่1 ว่าที่บัณฑิตแห่งมหาวิทยาลัยชื่อดังแถวสามย่าน
4ปีก่อนเรากำลังนั่งชิวปล่อยอารมณ์รออาจารย์พิเศษอยู่ในรั้วมหาวิทยาลัยดังกล่าว
มีรถเก๋งสุดหรูคันหนึ่งมาเทียบท่าใกล้ตูดเรา
สาวน้อยกดกระจกเลื่อนแปร๊ดดดลงมาพร้อมคำสุดหยาบโลนที่สุดเท่าที่เคยได้ยิน
"พี่ๆ อาคารซ้อมรับปริญญาไปทางไหนคะ?"
เช้ดดดดดแม่ กรูยังมิทันจะสะกิดดินสอกาข้อสอบเอนท์เล๊ย
อยากจะตะโกนออกไปเยี่ยงนั้นแต่ด้วยสติสัมปะชัญญะคอยย้ำเตือนอยู่ในใจ ให้รักษาภาพพจน์ที่สร้างมากว่า16-17ปีจึงตอบออกไปว่า
"ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ"
เหยื่อรายที่2 สาววัยขบเผาะเหยียบย่างเข้าสู่วังวนวิทย์-คณิต
หลังจากผ่านช่วงเอนทรานซ์สุดสะพรึงไปแล้ว
เราเลยมาเที่ยวสุดสะดิ้ง ที่สยามสุดสะแนน(ยังไง)อย่างเบิกบาน
ระหว่างทางเดินไปห้างสุดนิยมที่มีชื่อเดียวกับข้าวสารยี่ห้อหนึ่ง
สาวน้อย(อีกแล้ว)คนหนึ่งที่อายุน่าจะน้อยกว่าเราแต่สูงราวเปรต
เข้ามาทักพร้อมถามว่า
"เคมีอาจารย์อุ๊ไปทางไหนคะ?"
เส้นทางสุดคุ้นเคยที่เดินมากว่าสามปีมีหรือจะไม่รู้
แต่ด้วยความที่อธิบายไม่เป็นก็เลยทำมือทำไม้พร้อมบอกทางประมาณว่า
"ตรงไปเรื่อยๆจนเกือบสุดทางจะเห็นโรงแรมใหญ่ๆเลี้ยวเข้าซอยนั้นไปจะเจอ......."
แม่นางยังคงทำหน้างงอยู่ เรายังคงพยายามต่อไป เธอก็ยังไม่กระจ่างสักที
"เดี๋ยวพี่พาไปดีกว่า" อันนี้ง่ายกว่าเยอะ ว่าแล้วก็ต้องเดินไปส่งนังหนูที่นั่นทันที
เหยื่อรายที่3 นักท่องเที่ยวแดนอาทิตย์อุทัยหลงเมือง
วันนั้นเราต้องไปวาดภาพย่านบางลำภูพร้อมเพื่อนๆอีกกว่า 40 ชีวิต
อาจารย์สั่งให้เสก๊ตอย่างรวดเร็วหลายๆภาพ พอเดินมาถึงก็แยกย้ายกันไป
เรามานั่งอยู่หน้าตึกแถวริมถนนเริ่มวาดภาพไปเรื่อยเปื่อย จนกระทั่ง......
"เอกซ์คิวมี อ่าโนววววว เข้าส่าน แวร์?"
กรูงงไปพักใหญ่
"เข้าส่านๆ"
อ๋ออออ ข้าวสาร! แหมะฟังตั้งนาน แต่ก็ไม่รู้ทางไปจากตรงนั้นอยู่ดี
เพราะกว่าจะเดินมาถึงตรงนี้ก็เลี้ยวนู่นเลี้ยวนี่จนจำทิศไม่ได้แล้ว
แต่ไม่ได้ๆ จะทำให้แขกบ้านแขกเมืองผิดหวังต่อประเทศไทยได้ยังไง
ว่าแล้วก็วาดมือไปทางขวาชี้ไปที่ป้ายรถเมล์พร้อมรอยยิ้มพิมพ์ใจในทันที
ขึ้นรถเมลล์เอาละกันพี่น้อง ไม่รู้ว่าเค้าเข้าใจหรือคิดว่าให้ไปทางนั้น เธอจึง
เดินจากไปพร้อมคำขอบคุณ เราจึงหันไปถามเพื่อนอีกคน
"แก ข้าวสารไปทางไหนวะ"
"อ่อ ทางนั้นดิ่" เธอชี้ไปทิศตรงกันข้าม
เหยื่อรายที่4 ผู้สูงอายุที่รักสุขภาพเป็นชีวิตจิตใจ
เช้าวันนั้นเราเดินทางไปสยามด้วยรถไฟฟ้า เนื่องจากบ้านเราเป็นสถานีปลายทางพอดี
เรามักจะได้ที่นั่งเสมอ ข้างๆเรามีหญิงสูงวัยมานั่ง สถานีแล้วสถานีเล่า
เราคงเคียงข้างกันไปเรื่อยๆๆๆๆ จนกระทั่ง
"หนูจ๋า ไปแคลิฟอเนียฟิตเนสแถวๆพร้อมพงษ์นี่ต้องลงสถานีไหนจ๊ะ?"
ถ้าเป็นคนทั่วไปคงตอบว่า "อยู่แถวพร้อมพงษ์ก็ลงพร้อมพงษ์ดี๊ จะลง
สะพานตากสินแล้วจะถึงไม๊ฮะป้า"
ด้วยความมารยาทดีมีสกุลประกอบกับเป็นที่ชะแว๊บไปมาบ่อยๆ
"ลงสถานีอโศกจะใกล้กว่าค่ะ"
"หรอจ๊ะ"
นั่งต่อไปสักพัก
"แต่มันอยู่ใกล้พร้อมพงษ์ ลงพร้อมพงษ์มันไม่ใกล้กว่าหรอ"
แล้วจะถามกรูทำไม
"อโศกใกล้กว่าค่ะ"
"หรอ"
อีกสักพัก
"แต่ป้าว่าพร้อมพงษ์น่าจะใกล้กว่านะ"
ยังไงเนี่ยยังไง
"ถ้าลงสถานีอโศกจะปลอดภัยกว่าค่ะ เพราะมีทางเชื่อมรถไฟฟ้าใต้ดิน
ไม่ต้องข้ามถนนใหญ่ๆค่ะ"
สักพัก
"แต่ลงพร้อมพงษ์ก็ได้ใช่ไม๊?"
ปล่อยไม้ตาย
"หนูเรียนอยู่แถวนั้นก็ลงสถานีอโศกทุกวันค่ะ มันใกล้กว่า"
จนกระทั่งรถไฟฟ้าผ่านสถานีพร้อมพงษ์เป็นที่เรียบร้อย ขณะที่กำลังจะคิดว่ามีชัย
"ถ้านั่งย้อนกลับไปพร้อมพงษ์นี่ไม่เสียเงินใช่ไม๊"
อะไรวะเนี่ยยยยยยยยยย
"ค่้ะ ถ้าไม่เดินออกประตูเก็บบัตร"
กรูไม่ยุ่งด้วยแล้วเว้ย ทันใดนั้นแคลิฟอเนียฟิตเนสลอยผ่านหน้าไปพร้อมๆกับ
แคลคุเลเตอร์คำนวนระยะทางของป้าและเราเริ่มขึ้นทันที
"อืมสถานีอโศกใกล้กว่าจริงๆด้วย" แล้วเธอก็จากไปพร้อมรอยยิ้ม
ซึ่งเราก็ยิ้มตอบเช่นกัน..........
เหยื่อรายที่5 หนูน้อยหลงสู่วังวนวิทย์-คณิตภาค2
สถานที่เกิดเหตุก็หนีไม่พ้นที่เดิม สยาม
วันนั้นเราไปที่ทำงานแม่ช่วงเช้าไม่อยากกลับบ้านมือเปล่า
ไหนๆก็ออกมาข้างนอกทั้งทีเลยเดินไปซื้ออะไรสักหน่อย
มือซ้ายเราถือหนังสือที่เอามาอ่านฆ่าเวลาเล่มหนึ่ง
เป็นหนังสือที่ซีรอกซ์มายกเล่มแล้วเย็บด้วยกระดูกงู
ดูเหมือนหนังสือติวก็ไม่ปาน
ระหว่างเดินไปเรื่อยๆใต้อาคารหลังหนึ่ง
รู้สึกได้ถึงสายตาที่จ้องมาทางเราพร้อมเร่งฝีเท้าเข้ามาข้างกาย
จะทำอะไรกรูเปล่าวะเนี่ย คิดยังไม่ทันสะเด็ดดีทันใดนั้นเอง
"เธอ ยูเรก้ามันไปทางไหนหรอ?"
โล่งอก ว่าแต่ไอ้ที่วิ่งเข้ามาดูเนี่ยจะดูว่าหนังสือทีถืออยู่ว่ายูเรก้าเปล่างั้นหรอ
ก็แล้วมันใช่ซะที่ไหนเล่า แล้วยังถามอีกแหนะ แต่แน่นอนมีหรือจะไม่รู้
"ชั้นสองโรงหนังลิโดค่ะ" น้องยังทำหน้างงประมาณว่า โรงหนัง
ทำไมถึงมีโรงเรียนไปเปิดได้คะเพ่ แต่เธอก็จากไปโดยสวัสดี
