เบื่อเว้ย

แค่มาบ่น

 

เชี่ยยยยยยย
เหตุการณืนั้น มันเริ่มต้นมานาน
แต่สิ่งที่ทำ ให้ ตัวเรานั้นอึดอัด แสรดด คือ เมื่อ4 ชม. ที่ผ่านมา เพิ่งลับจากการ ชิว ที่เจเจ เดินผ่านป้ายที่ติดไว้ด้านล่างหอ เขียน แดกดัน ว่า กรุณาอย่าสงเสียงดังรบกวนผู้อื่นเกรงใจคนอื่นบ้าง อย่า เดินพาเรทกันตอนกลางคืน คนอื่นเขาจะหลับจะนอน นี่เป้นการเตือนครั้งสุดท้าย มิฉะนั้นจะไล่ออกจากหอ และ ไม่คืนเงินค่ามัดจำ ...
แบบว่า กรูอยาก จะ เดินไปงัดหน้า แมร่งเลย
ไหวปะเนี่ย แบบว่า กรุทำงาน กัน ได้ปะหละ แล้วถ้ากรุไม่เดินไป หากันเนี่ย จะให้กรุแทรก ไปตามรอยต่อกระเบื้องเหรอไงฟระ.....
แล้วไม่ใช่อะไร ก่อนหน้านั้น เพื่อนเรา เคย ไปวีนมาแล้วว่ามีห้องอื่นเสียงดัง แต่อี เจ๊ หอก นี่ ignore เหรอ ดอ้ยเบื่อขี้เกียจเปิดก้องวงจรปิดดูละ... แล้ว แถม internet ที่หอ ใช้ไม่ได้ แล้วเสือก ให้เบอรืกรุโทรไปหาบริษัทซ่อมเน็ท แบบว่า นี่มันเป้นหน้าที่ของกรูเหรอเนี่ย ไหวป่ะ
อีเจ๊ อดนอนเหรอว่ะ ....แมร่งมิน่าหละ มีลูก 5คน สงสัยจูรี่กะ สามีอยู่ เลยเบลอๆ
เอาเป้นว่า ถ้า กรูเหลืออดเมื่อไหร่ จนต้องย้ายออก คงจะต้อง
จัดการซะหน่อยหละ เกรียนมาก
เกิดมาเป้น เจ๊ แก่ หน้า ตา ยังกะ รองเท้าดาวเทียม มือ 2แล้วยังจะ เปรี้ยวอีก
ดีๆ...............เจอแน่ 55555555555555555555555555

edit @ 2007/09/22 23:15:17

วันนั้นเลย..........คร้าบ
ไปเซ็นปิ่น..........แล้วไงล่ะ
กินข้าวเสร็จ ไปแวะเมเจอร์ ฝนตก ............อ้าว กลับไงล่ะ
แท็กซี่...............อ่อ
เจอเลย คนขับแท็กซี่
"ขึ้นมาเร็วๆ ตำรวจ" แล้วปอก็ขึ้นรถ ตามด้วยแอม ต่อด้วยป่านที่กะลังถือแก้วกาแฟ
"ไปไหน".............แอมกับปอก็พูดขึ้นมาพร้อมกันว่า"เทิร์นใต้สะพานอรุณอมรินทร์" "กลับรถใต้สะพานอรุณอมรินทร์"
"จะไปไหนแน่เนี่ย"........ทุกคนงงว่าต่างกันยังไงแต่ก็พูดใหม่อีกครั้ง "กลับรถใต้สะพานอรุณอมรินทร์"
"เออพูดให้มันรู้เรื่อง".....เฮ้ยใครไม่รู้เรื่องกันแน่ฟระ
ซักพักกลับรถมันใต้สะพานตรงแยกอรุณอมรินทร์......"พี่! ไม่ใช่สะพานนี้"
"อ้าวแล้วทำไมไม่พูดให้รู้เรื่อง เนี่ยแยกอรุณอมรินทร์ ก็ต้องสะพานนี้สิ".....เริ่มเซ็งพร้อมพูดว่าไม่เป็นไรหรอกวนไปเหอะมีตังจ่าย
"มีตังจริงป่าว งั้นพนันกันมั๊ยว่ามันไม่ได้ชื่อสะพานอรุณอมรินทร์คนละร้อย"
........."เอาดิ แล้วถ้าใช่พี่จะให้อะไร"
"เอาบ่คนละ500 เอาบ่ เนี่ยเดี๋ยวจอดหน้าป้าย"
........."เฮ้ย เอาดิ"กรูคนกรุงเฟ้ย ขึ้นสะพานนี้มาตั้งแต่ประถมได้ตังชัวร์งานนี้
วนกลับมาถึงแยกเดิม..."เนี่ยพี่เลี้ยวขวาเลย"
"เลี้ยวซ้ายแล้วมันจะไปไหนล่ะเนี่ย"....."บอกว่าให้เลี้ยวขวา"กร่อยสุดขีด
"เลี้ยวขวาเหรอ เลี้ยวมันก็ไปซอยโรงแรมสิ แล้วทำไมไม่บอกตั้งแต่แรก"
.....โรงแรมไหนฟระ
หันมามองป่าน "กินกาแฟมากไปป่าวเนี่ย"
ปอก็เถียงไป....."นี่กินเหล้ามาป่ะเนี่ย"
"กิน .....ถ้ามีเงิน ......มีเงินก็ซื้อให้หน่อยสิ"เกี่ยวไรเนี่ย
"บ้านตัวเองป่ะเนี่ยทำไมบอกทางไม่ได้"
"ก็เนี่ยเค้าเรียกซอยโรงแรม"..........."เนี่ยก็สะพานอรุณอมรินทร์"เถียงหมู่
ซักพักผ่านหมู่โรงแรมจิ้งหรีดทั้งหลาย "นี่โรงแรมรึเปล่าล่ะ"
............."แล้วนี่สะพานอรุณอมรินทร์รึเปล่าล่ะ"

ไม่แน่จริง ไม่ยอมขึ้นไปดูป้าย กร่อย
พอถึงหอก็พยายามหาตังให้พอดีที่สุด
ปอที่ลงคนสุดท้ายก็เลยหันไปพูดก่อนปิดประตูว่า
"เนี่ยสะพานอรุณอมรินทร์ เผื่อพี่จะไม่รู้"